dimanche 28 septembre 2008

14 juillet

فروپاشی رژیم سلطنتی در فرانسه
در سال 1643 میلادی طفل 5 ساله ای را فرانسوی ها به تخت پادشاهی نشاندند که مدت 72 سال سلطنت کرد. از
همان اوان پیرامونیان او را احاطه کرده و درباری آلوده و فاسد اخلاقی و مالی و اجتماعی برایش تسکیل دادند. این طفل با مرور
زمان با تلقین درباریان فاسد امر به خود او مشتبه و تبدیل به پادشاهی خودکامه و مغرور گردید و تصورش بر این بود که بیش
از همه می فهمد و در همه امور کشور حرف آخر را او باید بزند و بقیه راهی به جز اطاعت اوامر صادره او ندارند و همه کشور
پیرامونیان نسبی و سببی و کارچاق .« حکومت من هستم، قانون من هستم » : کشور یکپارچه متعلق به اوست و می گفت
کنان، تار عنکبوتی به درش تنیده بودند که دسترسی به او ممکن نباشد و هرچند گاهی چاپلوسانه لقبی تازه برایش می
نامیدند که هنوز در تاریخ این لقب به دنبال اسم او le Roi Soleil تراشیدند تا جایی که او را به عرش رسانده و پادشاه خورشید
چسبیده (البته این خودکامه مغرور خدماتی هم به فرانسه کرد). پیرامونیان برای تقرب درگاه به پیشگاه ملوکانه و دریافت مقام
و منزلت یا بدست آوردن کارت سفید در معاملات مالی از یکدیگر پیشی می گرفتند تا در شب نشینی ها و مهمانی های
آنچنانی دربار برای افتخار پابوسی اعلیحضرتین سرافراز گردند و بتوانند دست وزیر دربار یا یکی درباریان را بفشارند، ملکه ماری
ترز اطریش نیز برای خود دربار کوچکیپدر دربار تشکیل داده بود بطوریکه در شب نشینی ها مدعوین دو دربار مشخص بودند.
پادشاهی که در ابتدا محبوب بود به خودکامه ای مغرور تبدیلش کردند، کسی جرأت ابراز عقیده نداشت حتی اگر ژنرالی از
افسران ارتش با همه سوابق درخشان خدمتی، نظری برخلاف ارادۀ ملوکانه در امور ارتش یا جنگ ها می داد، بدون تأمل برکنار
و به کناری پرتاب می شد، دگراندیشان حق حیات نداشتند، یا باید اطاعت کنند یا سکوت محض را برگزینند در غیر این
شکنجه شده تا بپوسند. او در سال 1715 پس از 77 سال عمر les oubliettes صورت در زندان سلولها و سوراخ های فراموشی
چشم از جهان فروبست ولی هنوز ملت فرانسه از استبداد سلطنتی و فساد رهایی نیافت زیرا درباریان فاسد یکی از بستگان او را
1710 ) آن هم در 5 سالگی به سلطنت گماردند. و به مدت 59 سال سلطنت این پادشاه عیاش و - به نام لوئی پانزدهم ( 1774
خودکامه که در ابتدا به لوئی محبوب نامیده می شد فرانسه را به سراشیبی سقوط داد و در اواخر مورد تنفر عمومی از همه
طبقات بود و جرأت نمی کرد بین مردم ظاهر شود تا در سن 64 سالگی عمرش بهپایان رسید.
روزی که دستور داده بود تعدادی از اسب های طویله شاهی را به فروش برسانند جوان اندیشمند 23 ساله ای که با
شور جوانی و آرزوی آزادی همه جا ندا سر می داد، مقاله ای مفصل از فساد دربار و درباریان به دشته تحریر درآورد و در دفاع
اعلیحضرتا حیف است که » از ملت ستمدیده و مخالفت باخفقان سیاسی اعتراض خود را بیان نمود و خطاب به پادشاه نوشت
اسب های گرانقیمت را بفروشید به جای فروش اسبهای نجیب، الاغ های نانجیب را که در دربار، شما را احاطه کرده اند بیرون
« بریزید
1787 ) را به زندان باستیل انداختند و - جوان پراحساسی و فیلسوف و اندیشمند و نویسنده بزرگ آینده ولتر ( 1694
گفت امروز در فرانسه عده ای چکش هستند و بقیه سندان و من هم سندان بودم او و طرفدارانش آرام نگرفتند و ندای آزادی
دگراندیشان را با زور سرنیزه نمی شد خاموش کرد پس از یک سال زندان به شرط تبعید آزادش کردند به انگلستان پروس و
سوئیس رفت و به مبارزۀ خود با قلم توانا ادامه داد و آلودگی و فساد دربار و فناتیک های مذهبی را به باد انتقاد گرفت که
سرمنشأ افکار نوینی در جهان شد.
در سن 82 سالگی به پاریس برگشت در آن هنگام تعدادی از اندیشمندان و متفکران برجسته زمان لژ فراماسونی 9
را در فرانسه تشکیل داده بودند و با شهامت پرچم مبارزه با فناتیک مذهبی و فساد دربار را بدوش می neuf soeurs خواهران
کشیدند و فیلسوف بزرگ ولتر با افکار روشن بینانه به عنوان عضو افتخاری در لژ پذیرفته شد ولی دو ماهی نگذشت که در سن
84 سالگی روحش سبک شده و به یک سفر بی برگشت پرواز نمود اگر درباریان فاسد نویسنده بزرگ را از کشورش فراری
دادند و جدایش کردند نتوانستند فرانسه را از دلش جدا کنند اجل مهلتش نداد تا 11 سال بعد نتیجه مبارزات خود و یارانش را
اعلیحضرتا با زور » : با انقلاب فرانسه ناظر باشد انقلابی که مبداء تازه ای در تاریخ جهان شد و بعدها تالیران به ناپلئون گفت
« . سرنیزه می شود همه کارکرد ولی نمی توان روی آن نشست و حکومت کرد
بعد از لوئی 15 جامعه فرانسه آماده می شد تا خود را از اسارت خودکامگی و دربار فاسد برهانند ولی هنوز خودکامه
1754 ) و درباریان غافل بودند ناقوس وداع و فروپاشی رژیم سلطنتی بعداً درآمده بود ولی به گوش آنان -1793) وقت لوئی 16
نمی رسید پادشاه و ملکه خوش خیال ماری آنتوانت زندگی پرفساد درباری و شب نشینی های آن چنانی را ادامه می دادند بی
حالی لوئی 16 اجازه داده بود که ملکه در امور کشور دخالت نماید و این خود روغنی بود که روی آتش و خشم ملت ریخته می
شد.
به هنگامی که صدها هزار نفر در تظاهرات فریاد آزادی سر می دادند پادشاه مغرور و بی خبر وزیر کشور را به کاخ
سلطنتی احضار و با خودخواهی و غرور در حالیکه در آسمان پرستاره خیالات خود به سر می برد. به وزیر می گوید این شورش
مردم برای چیست ما که همه کار برایشان کردیم دیگر چه می خواهند؟
وزیر کشور به عرض مبارک ملوکانه می رساند اعلیحضرتا شورش نیست انقلاب مردم است و سپس از پیشگاه شاه
مرخص می شود. به قول شاه شورشیان و فتنه گران و به قول مردم انقلابیون به کاخ سلطنتی هجوم آوردند، پیرامونیان فرار
آوردند ( 14 ژوئیه 1789 ) و به شاه و ملکه اعلام نمودند از Tuileries کرده بودند شاه و ملکه را از کاخ ورسای به کاخ شهری
این پس قانون اساسی است که حکومت می کند نه شاه و هر دستور و تصویب نامه ای که دولت صادر می کند و شاه باید
توشیح کند باید بنویسد در اجرای قانون اساسی کاری به شاه و سلطنت او نداشته و خواستۀ آنان این بود که شاه قانون اساسی
را محترم بشمارد و در 4 اوت طی دستوری تمام امتیازات شاه و ملکه و فامیل درباریان را ملغی نمودند : روزها و ماهها گذشت
اما چنین وضعی که شاه سمبل بماند نه حاکم خودکامه، شاه و ملکه را عذاب می داد و در آرزوی برگشت دیکتاتوری بودند.
ماری آنتوانت از خاندان سلطنتی اطریش بود شوهرش را تحریک کرد در 21 ژوئن 1791 دو سال بعد از انقلاب نیمه شبی در
تاریکی گریم کرده و لباس پیشخدمت های دربار را پوشانده و با کالسکه ای به طرف مرز بلژیک فرار کردند که نزدیک ترین
مرز خروجی بود.
صبح فردا که پیشخدمت های مخصوص خبری از خروج شاه و ملکه از اتاق خواب نداشتند به جستجو پرداخته و جای
آن را خالی دیدند فرار شاه و ملکه همه جا منعکس شد و ژنرال لافایت دستور داد هرکجا آنان را دیدند دستگیر نمایند در بین
روستاییان کالسکه را احاطه کرده و ولی آنان را نمی شناختند یکی از قضات سابق دادگستری Varennes راه در دهکده وارن
آنان را شناخت. شاه و ملکه را دستگیر و به پاریس اعزام کردند، آنان را به زندانی خفت بار و توهین آمیز Destez دستز
انداختند تا اینکه با رأی دادگاه های فرمایشی که خود شرمساری برای دادگستری فرانسه می باشد در 21 ژوئیه 1793 لوئی
16 و در 16 اکتبر 1793 ماری آنتوانت را درمحل میدان کنکورد با گیوتین سر از تنشان جدا کردند و تاریخ امپراطوری و
خودکامگی پادشاهان آن ورق خورد ...
در اینجا باید یادآور شد که زندان مخوف باستیل که کتابها و داستانها و فیلمها دربارۀ آن منتشر شده به هنگام انقلاب
که انقلابیون حمله کرد و درب ها را شکستند تنها 7 نفر زندانی داشت که شش نفر جرائم جنایی و فقط یک نفر زندانی
سیاسی بود، ای کاش دانتون، روبس پیر و سن ژوست و یاران آنان سر از خاک بلند کرده و زندانهای سیاسی امروز جهان را می
دیدند که صدها هزار دگراندیش در زندان های سراسر گیتی به زنجیر کشیده شده و به نام آزادی و دمکراسی که آن رادمردان
در جهان بپاکردند ... تفو بر تو ای چرخ گردون تفو
دکتر عقیلی پور
ژوئیه 2008 - پاریس

Aucun commentaire: