mercredi 4 juin 2008

Tcha shod va tchera shod

چه شد و چرا شد

آن روز که متفکر اندیشمند و دوراندیش ما شاعرانه راه کار نشان داد و فریاد زد :

ایران یک انقلاب می خواهد و بس یک خونریزی بی حساب می خواهد و بس

راهنمای مسیری را عنوان کرد تا مردم در شاه راه رهایی از استبداد گام بردارند و زنجیرهای اسارت را پاره کنند. نوید

آزادی و دمکراسی و رهایی از درماندگی را به مردم ستمدیده ای داد که شانه از زیر بار خودکامه های دربارهای فاسد قاجار

خالی کرده بودند، ولی سالها یکی پس از دیگری گذشت و سایه خودکامی آسمان سیاسی کشور را پوشانده بود و مردم آرزومند

امیدوار بودند.

آرزوی آن شادروان در سال 1357 برآورده شد ولی نمی دانست گرگان خون آشامی از دهکده تا شهرها در نمازخانه

های کوچک و بزرگ به کمین نشسته و در پی فرصت هستند تا جنبش همه گیر را بلعیده و پدیده ای بنام حکومت اسلامی

ناب محمدی را نشخوار کنند و زمینه را برای چپاول استکبار امپریالیسم جهانی هموار نموده و بهانه ای را که جهانخواران

جستجو می کردند در اختیارشان بگذارد.

اگر در سال 1789 میلادی گروهی اندیشمند با همراهی فراماسون های نوآور فرانسوی به لندن رفته و زمینه ساز

انقلاب بوده و دربار فاسد لوئی 16 را سرنگون کردند، در ایران ما دیدیم که برعکس فرانسه همه اقشار جامعه بدون استثناء

هیپنوتیزه شده سر به آسمان بلند کرده و فرستاده خدای فرضی و نادیده را چشم و گوش بسته در ماه جستجو کردند.

اما همان زمان دوراندیشان و روشن بینانی بودند که فریاد می زدند :

ترسم نرسی به آزادی ای ایرانی کاین ره که تو می روی به عربستان است

به استقبالش به بهشت زهرا که با کمک نیروی هوایی شاهنشاهی و هلی کوپتر آن آورده شد رفتند.

از همان روز گفت مردم یک حق دارند و آن اینکه سکوت کنند تا مدینه فاضله را برایشان آماده کند و مردم یک وظیفه

دارند آن هم جهاد کردن و شهید شدن تا آنکه با خون شهدا و کشته شدگان درخت انقلاب آبیاری شود.

جاده سرازیری را جلوی پای فریب خوردگان و مریدان ساده اندیش خود قرار داد که به دوران چهارده قرن پیش از آن

منتهی می شد.

آری شهید دادند و هنوز هم پس از قریب سی سال در سوگ کشته شدگان و جان باختگان خود اشک چشمانشان

خشک نشده و دیگر دلیلی برای زنده بودن خود نمی یابند. و تا هستند در غم غوطه ورند، برخلاف گفته اش در بهشت زهرا

این او بود که گورستان ها را آباد و از شهیدان پر کرد که امروز در سکوت سرد به فراموشی تاریخ سپرده شده اند و هنوز

داغدارانشان سیه پوشند.

ای به خاک خفتگان دیروز که امروز فراموش همه شده اید با ما حرف بزنید، به ما بگویید چه خیانتی کرده بودید؟ چه

جنایتی کرده بودید؟ چه گناهی مرتکب شده بودید؟ به غیر از عشق به میهن و فریب بزرگ تاریخی.

ساعات دردناک آخر عمر شما به خون خفتگان فراموشمان شده، جسد بی جان شما که پس از شلیک گلوله دژخیمان

در برابر جوخه اعدام پای دیوار الله اکبر به زمین می افتاد دهانتان باز بود ندا می دادید که گناهتان ایران دوستی و وفاداری

بود.

نوجوانان ما که همانند برگ خزان در برابر گلوله عرب ها به زمین می افتادند مغزشویی شده بودند که برای دفاع از

میهن و امام زمان موهوم می جنگند و کلید پلاستیکی بهشت را به گردن آنان آویختند.

افسر عراقی به روزنامه نگاری گفت وقتی می دیدیم بچه های فریب خورده گریه کنان از روی میدان های مین انفرادی

زیر آتش مسلسل های ما به سمت ما می آیند و کشته می شوند دستور دادیم آتش را قطع کنند و این نونهالان را دسته دسته

دستگیر و اسیر کنند و هزاران بچه که زخمی شده و در زیر آفتاب سوزان روی زمین دست و پا می زدند و امکان تخلیه آنان

نبود با گلوله خلاص به زندگیشان خاتمه می دادیم.

آری این جان باختگان که می جنگند نباید بدانند برای چه می جنگند، در همه جا جوانان را مغز شویی کرده و با

خواندن سرودهای ناسیونالیستی به میدان های جنگ و قتلگاه می فرستند به نام دفاع از میهن و منافع ملی، این کار امروز

نیست همیشه چنین بوده بعدها هم چنین خواهد بود.

هیچ ارتشی در جهان آغازگر جنگ نیست، سیاستمداران جنایتکار کشورها هستند که در پشت پرده برای منافع لوبی

های مرگ جنگ به راه می اندازند و ارتش را به اجرا وادار می کنند تا چرخ های اقتصاد و کارخانه های امپریالیسم جهانی به

گردش در آید و بنا به احتیاجات به نحوی پیش بینی می شود که مثلاً جنگ بین الملل دوم چهار سال طول بکشد و عراق را

وادار می کنند به ایران حمله کند به هر دو طرف کمک می کنند تا دو کشور قدرت نظامی خود را به دست خود نابود کنند و

صراحتاً اعلام می دارند هر چه بیشتر از دو طرف کشته شده و خرابی ایجاد شود ایده آل ما می باشد به مدت 8 سال جنگ را

ادامه می دهند و از ابتدا تصمیم در این است که در این جنگ برنده و بازنده نباشد.

مذهبیون غافل آلت دست شده و حنجره های خود را پاره می کردند و شب و روز با فریادهای جنگ جنگ تا اشغال

اورشلیم بیت المقدس به سر می برند و در تماس های محرمانه در کشورهای اروپایی با نمایندگان امپریالیسم جهانی اسلحه را

به قیمت چند برابر می خریدند و هنوز هم بیدار نشده و فریب آنان را خورده و به وعده و وعید آنان دل خوش می کنند و

تصور باطل دارند که مثل گذشته سالیان درازی از آنان پشتیبانی خواهند کرد و هنگامی که 5 وزیر خارجه سابق آمریکا

دمکرات و جمهوری خواه در جلسه ای در مارس 2008 کادوی نوروز به آنان هدیه می کنند و اعلام می نمایند که کاخ سفید

باید در آینده با رژیم مذهبی وارد مذاکره شده و روابط برقرار گردد، آنان طبل پیروزی را به صدا در می آورند و بقای خود را

هنوز پا برجا می پندارند و پایه های حکومت ظالمانه خود را بر وعده های پوچ امپریالیسم جهانی قرار داده و از مردم و مملکت

بریده اند، کشور به روز سیاه نشسته فساد، فحشا، مواد مخدر، امراض و تنگدستی جامعه را پوشانده و گردانندگان چشمان خود

را بسته و به جهانخواران جهانی تکیه کرده و دل بسته اند، فراموش کرده اند پادشاه ایران هم پایه های تخت خود را در

واشنگتن، لندن و جاهای دیگر قرار داده بود وقتی که میلیون های مردم کوچه و بازار فریاد مرگ بر شاه سر دادند طپیدن های

دلها به فریاد سرنگونی آخرین نظام سلطنتی انجامید.

هنوز درک نکرده اند نه دیروز نه امروز نه فردا ظلم و ستم پایدار نخواهد بود.

این شیوه نه جاوید بپاید که سرانجام بنیان کن بیداد و ستم جبر زمان است

« چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است »

نمی دانند که باید از خارجی ها گسست و به آغوش مردم پناه برد و به داد آنان رسید. تصور می کنند همانند شیخک

ها رؤسای جمهوری مادام العمر و پادشاهان موروثی دست نشانده آنان را هم نگه می دارند.

اما ایران ما چرا چنین شد؟ بحث در این مورد بسیار گویا است و حساس است که نوشتن آن را به بعد موکول می کنیم

ولی باید گفت از فردای 28 مرداد 1332 که آرمان میهنی مردم بر باد رفت و امپریالیسم جهانی بار دیگر موفق شد قرارداد

سرسپردگی کنسرسیوم نفت را برای 25 سال دیگر تا 1357 تحمیل کند بذر مبارزه در همه جا پاشیده شد و گام اول آن

بلافاصله با آوردن نیکسون معاون رپیس جمهوری وقت آمریکا به ایران توسط دانشجویان مبارزه برداشته شد که خود منجر به

کشته شدن چند دانشجو گردید و از آن زمان عملیات زیرزمینی شروع شد.

در سال 1342 سخنرانی در حوزه علمیه قم بر علیه اصلاحات پادشاه و انقلاب سفید که به انقلاب خونین تبدیل گردید

و واگذاری بحرین بنا به دستور و تصویب قانون کاپیتولاسیون (مصونیت سیاسی آمریکایی ها در ایران) آتش درون دل های

ملّیون مبارز را شعله ورتر ساخت، جرأت ابراز وجود به گروهها و گروهک ها داده شد و اشتباهات پی در پی دولت موج جنبش

را به جلو می راند و امر به تشکیل حزب رستاخیز تنها حزب مجاز سرعت چرخ های کاروان شورش را بیشتر نمود. در سال

1356 با دادن فضای باز سیاسی که خیلی دیر شده و کار از کار گذشته بود و امپریالیسم جهانی که برای حفظ منافع خود با

هر نوع رژیمی که منافع آنان را حفظ کند هماهنگ خواهد بود دست به کار شدند تا از قافله عقب نمانده و سهم همیشگی خود

را بربایند. در قطاری که به راه افتاده بود سوار شده و با سرنشینان گوناگون آن همراهی کرده و مهار آن را بدست گرفتند کاخ

سفید واشنگتن جنبش های سراسری را بر علیه شاه جدی نمی دانست و بر این باور بود که شاه بر اوضاع مسلط خواهد شد. اما

وزارت خارجه از ابتدا مخالف این نظر بود و سرنگونی سلطنت را در ایران پیش بینی و دنبال می کرد، کارشناس امور ایران

به جای اینکه مردم را رها کنیم بهتر است شاه » در نوامبر 1978 به ایران آمد، اوضاع را بررسی کرده و نظر داد James Bille

« . را رها کنیم

آمد به تهران و اعلام کرد بختیار هم ماندنی نیست باید با خمینی تماس جدی و Ramesey Clark روز دهم ژانویه

فوری برقرار گردد و روز 22 ژانویه آمد به نوفل لوشاتو و یک ساعت و نیم با خمینی مذاکره و هماهنگی ایجاد نمود و چنان شد

که دیدیم ...

کسی منکر نیست که محمدرضاشاه پهلوی خدماتی به کشور نمود و مثل همه آنانی را که خارجی ها به قدرت می

رسانند از روی خود بزرگ بینی و به مقام خدایگان رسیدن اشتباهاتی هم کرد که نابخشودنی است. خاطرات علم که منتشر

شده گویای بسیاری از نابسامانی هائیست که بطور قطع صدها بار بیشتر از این بوده. روزی ے

Aucun commentaire: