بعد از براندازی ما را چه خواهد بود؟
آن روز که
صدها هزار زن و مرد از لایه های گوناگون مردم در تظاهراتی گسترده و بیسابقه، شهرهای کشورمان را پوشانده بود، در پیشاپیش مردم چهره های شناخته شده ای از
تحصیل کردگان، هنرمندان، آزادی خواهان و سایر طبقات که با
فضای باز سیاسی داده شده،قدرت ابراز وجود پیدا کرده و تازیانه های
خفقان سیاسی بالای سرشان نبود، همه و همه ندا برعلیه
رژیم اتوریته حاکم بلند کرده و نابودی رژیم را آرزو داشتند، آرزوی مشترک همه یک چیزبود و می دانستند چه می خواهند ولی آنچه نمی دانستند این بود که
چه رژیمی می خواهند کهبرایشان آزادی بیاورد
. برنامه ای از پیش تنظیم شده وجود نداشت و آمال مردم به بیراهه کشیدهشد
، گو اینکه عالیجنابانی هستند که هنوز جنبش مردم را فتنه و آشوب می خوانند وبه
کشور بازگردند. Air Line روزشماری می کنند که با انشاءاللهیادآوری می شود آن روز که صدها هزار
مردم زجرکشیده و عاصی که جانشان از جانیان کلیسا و همکار دربارش به ستوهآمده بود عروس شهرهای جهان،
پاریس را به صحنۀ تئاتر ستمدیدگان تبدیل کرده بودند که ویکتور هوگوی بینوایانش خواند. پادشاهبا خوش باوری در چهار دیواری کاخ، بی خبر از آنچه در خیابان ها و کوچه ها می گذرد با
چاپلوسان به مشورت نشسته بود. روزی کهفریادها بلند شد و از پنجرۀ
کاخ باعظمت ورسای به گوشش رسید (آن روز هلی کوپتر نبود که همۀ شهر را ببینند) وزیر کشور رااحضار کرد و گفت این
شورش مردم برای چیست؟ وزیر کشور پاسخ داد اعلیحضرت شورش نیست، انقلاب است. پادشاه ما همبرخلاف استدعای ارتش و دوراندیشان، با رفتن خود
طومار شاهنشاهی را در هم پیچید. ارتش و گردانندگان اصرار کردند استعفاء دهدتا ولیعهد با
شورای سلطنت کشور را نجات دهند ولی تا آخرین لحظات عمر حاضر به استعفاء نشد و در آن ایام سرنوشت ساز،باسوادان
بی سواد ما هم سر به آسمان در ماه، عکس ناجی خود را می دیدند و مردم ناآگاه به دنبال آنان چشم بسته به انحرافکشیده شدند و آنگاه بیدار شدند که
توضیح المسائل و ولایت فقیه، قیم مردم گردیده بود و رژیم انکیزیسیون (تفتیش عقاید) قرونوسطی کلیسای کاتولیک
پس از قرن ها در سرزمین اهورایی ما مسدود گردید و چنین شد که می سوزیم و می بینیم و خدایی را کهباورمندان در مساجد می یافتند بیرونش کردند و مساجدی بی خدا درست کردند
. اما دنیای امپریالیسم جهانی که منافعخود را هرروز بیشتر از وجود این رژیم بدست می آورد، راضی است و به پایداری
رژیم مذهبی با نیرنگ های سیاسی کمک می کند. هماندست هایی که
استالین را برای نابودی کمونیست تقویت کرد و برای نابودی افکار ناسیونالیستی و نژادپرستانه، هیتلر را علم نمود،برای به
لجن کشیدن اسلام، خمینی را تا ماه بالا بردند و بر ایران مسلط کردند، اما چون نه دیروز نه امروز نه فرد ظلم وستم دیده،پایدار نخواهد بود و رژیم های خودکامه از هر نوعش، یکی پس از دیگری ورپریده و در آینده هم چنین خواهد شد و ور می پرند، لذا
این بار پس از براندازی رژیم مذهبی باید بدانیم چه می خواهیم و تنها سلاحی که در اختیار مخالفین این رژیم می باشد سلاح
دمکراسی و آزادی
است که با برقراری رژیم مردم سالاری باید به دست آورد.21
سال قبل در روز 16 اوت 1987 مصاحبه ای که من با صدای آمریکا به عمل آوردم در برابر پرسش شادروان پرویزنقیبی که
رژیم آینده را سئوال کرد پاسخ من این بود که باید مردم ایران سرنوشت خود را در آینده تعیین نمایند. البته در آنروزها هر گروهی از
اپوزیسیون نوع رژیمی را برای خود تجسم کرده بود ولی امروز می بینیم که همه می گویند مردم بایدتعیین کنندۀ
رژیم آینده باشند. در یک همه پرسی دو انتخاب بیشتر نیست : جمهوری مشروطه یا پادشاهی مشروطه.اگر جمهوری باشد
، باید جمهوری پارلمانی را انتخاب کرد یعنی با انتخاب رئیس جمهور حزب اکثریت با استفاده ازهمه پتانسیل اجتماع و
متخصصین کشور دولت را در دست بگیرند که نخست وزیر و وزرا در برابر مجلس مسئولیت داشتهباشند
(تا حدودی شبیه سیستم فرانسه) نه اینکه دولتی جدا از ریاست جمهور وجود نداشته باشد و رئیس جمهور مسئول کلیهامور بوده وزراء را انتخاب کند و در برابر هر مورد تصمیم بگیرد و
نمایندگان ملت هیچ قدرتی در کنترل اعمال او نداشته باشندو اگر هم
مجلس نظراتی بدهد رئیس جمهور مجبور به اجرای آن نباشد و حتی درمجلس
تصمیم بگیرد و من نمی دانم این چه نوع دمکراسی و حکومت مردم سالاری است؟کشور نباید روی
یک فرد تکیه داشته باشد زیرا به هنگامی که ندای مظلومان ستمدیده از حکومت مطلقه به فریادتبدیل شد،
طوفانی برپا می گردد که متأسفانه بی گناهان هم فدا می شوند. در همه جوامع آنها که بت می سازند قهرمان ومقدس دروغین برپا می کنند
استبداد آفرین هایی هستند که ملت ها را به زنجیر اسارت می کشند. در رژیم جمهوری مطلقاًهیچ رئیس جمهوری حق نخواهد داشت که حداکثر بیش از
دو مرتبه خود را کاندید کند در غیر این صورت امپریالیست هایجهانی دست به کار شده و رئیس
جمهورها و شیخک های مادام العمر را به ملت تحمیل کرده و استبداد و حکومت خودکامهدمار از روزگار مردم در می آورد و همان مثال هایی که امروز شاهد آن هستیم در مجاور کشورمان به ما باز تحمیل می شود
.پادشاهی انتخابی یا پادشاهی موروثی
اما اگر در
همه پرسی، به فرض مردم به رژیم پادشاهی مشروطه رأی دادند در آن صورت باید همانند زمان اشکانیان وحتی نمونه های زیادی که در تاریخ داریم
پادشاه انتخابی باشد نه موروثی یعنی فردی که سلامت جسمی روحی روانی داشته واز آلوده صفتان نبوده و قدرت تصمیم گیری داشته باشد انتخاب گردد و
اعمال و کردار او تحت کنترل پارلمان بوده و بستگان واطرافیان
او امتیازی بیش از سایرین نداشته باشند و دولت بودجه ای برای امور تشریفاتی او تعیین نماید و هرگاه یکی از صفاتمورد نظر را از دست داد محترمانه او را با
فرد شایسته ای تعویض نمایند. بطور نمونه در بهار سال 520 قبل از میلاد،نمایندگان و بزرگان کشور در
پاسارگاد جمع شدند و داریوش بزرگ را به پادشاهی انتخاب کرده و سکه طلا و نقره را به نام اومنتشر کردند
. یا در 21 مارس 1736 در دشت مغان مردم بودند که نادر را به پادشاهی انتخاب کردند و او در صورتی حاضر بهقبول
پادشاهی شد که دین به هیچ وجه حق نداشته باشد در امور کشور دخالت کند. این برگزیدگان بودند که برای ماافتخارآفرین
شدند. در سلطنت های موروثی دربار و درباریان از مزایایی برخوردارند که به هیچ وجه شایستگی آن را ندارند وفساد اخلاقی
و مالی پیوسته در چنین دربارهایی بوده و خواهد بود. امروز قدیمی ترین دربار اروپایی با زندگی ولیعهد موروثی وسایر درباریان، نمونۀ بارزی از بقیه دربارهای موروثی است
.اگر
سلطنت انتخابی باشد، پادشاه سمبلی است همانند رئیس جمهوری های تشریفاتی موجود در جهان امروز و جرأتخطاکاری نخواهد داشت و
رفتار و کردارش زیر ذره بین نمایندگان ملت خواهد بود و این است حکومت مردم سالاری. وقتی پادشاهواجد شرایطی انتخاب شد و رفتار و کردار او تحت کنترل دقیق نمایندگان واقعی ملت باشد درباری صاحب اختیار وجود نخواهد
داشت که وزیر دربارش که نه در
قانون اساسی به آن صورت بوده و نه جوابگوی نمایندگان مجلس باشد گردانندگان کامل امور داخلیو خارجی کشور بوده و امامزاده ای بشود که هرکس برای خواسته های حق یا ناحق خود مجبور باشد به ضریح او دخیل ببندد
. آنانیکه مثالهای
موروثی کشورهای اروپایی را مد نظر دارند باید مردم ایران را با مردم آن کشورها عوض کنن . دسرهنگ عقیلی پور
ژانویه
2008