mercredi 4 juin 2008

Bad Barandazi

بعد از براندازی ما را چه خواهد بود؟

آن روز که صدها هزار زن و مرد از لایه های گوناگون مردم در تظاهراتی گسترده و بی

سابقه، شهرهای کشورمان را پوشانده بود، در پیشاپیش مردم چهره های شناخته شده ای از

تحصیل کردگان، هنرمندان، آزادی خواهان و سایر طبقات که با فضای باز سیاسی داده شده،

قدرت ابراز وجود پیدا کرده و تازیانه های خفقان سیاسی بالای سرشان نبود، همه و همه ندا بر

علیه رژیم اتوریته حاکم بلند کرده و نابودی رژیم را آرزو داشتند، آرزوی مشترک همه یک چیز

بود و می دانستند چه می خواهند ولی آنچه نمی دانستند این بود که چه رژیمی می خواهند که

برایشان آزادی بیاورد. برنامه ای از پیش تنظیم شده وجود نداشت و آمال مردم به بیراهه کشیده

شد، گو اینکه عالیجنابانی هستند که هنوز جنبش مردم را فتنه و آشوب می خوانند و

به کشور بازگردند. Air Line روزشماری می کنند که با انشاءالله

یادآوری می شود آن روز که صدها هزار مردم زجرکشیده و عاصی که جانشان از جانیان کلیسا و همکار دربارش به ستوه

آمده بود عروس شهرهای جهان، پاریس را به صحنۀ تئاتر ستمدیدگان تبدیل کرده بودند که ویکتور هوگوی بینوایانش خواند. پادشاه

با خوش باوری در چهار دیواری کاخ، بی خبر از آنچه در خیابان ها و کوچه ها می گذرد با چاپلوسان به مشورت نشسته بود. روزی که

فریادها بلند شد و از پنجرۀ کاخ باعظمت ورسای به گوشش رسید (آن روز هلی کوپتر نبود که همۀ شهر را ببینند) وزیر کشور را

احضار کرد و گفت این شورش مردم برای چیست؟ وزیر کشور پاسخ داد اعلیحضرت شورش نیست، انقلاب است. پادشاه ما هم

برخلاف استدعای ارتش و دوراندیشان، با رفتن خود طومار شاهنشاهی را در هم پیچید. ارتش و گردانندگان اصرار کردند استعفاء دهد

تا ولیعهد با شورای سلطنت کشور را نجات دهند ولی تا آخرین لحظات عمر حاضر به استعفاء نشد و در آن ایام سرنوشت ساز،

باسوادان بی سواد ما هم سر به آسمان در ماه، عکس ناجی خود را می دیدند و مردم ناآگاه به دنبال آنان چشم بسته به انحراف

کشیده شدند و آنگاه بیدار شدند که توضیح المسائل و ولایت فقیه، قیم مردم گردیده بود و رژیم انکیزیسیون (تفتیش عقاید) قرون

وسطی کلیسای کاتولیک پس از قرن ها در سرزمین اهورایی ما مسدود گردید و چنین شد که می سوزیم و می بینیم و خدایی را که

باورمندان در مساجد می یافتند بیرونش کردند و مساجدی بی خدا درست کردند. اما دنیای امپریالیسم جهانی که منافعخود را هر

روز بیشتر از وجود این رژیم بدست می آورد، راضی است و به پایداری رژیم مذهبی با نیرنگ های سیاسی کمک می کند. همان

دست هایی که استالین را برای نابودی کمونیست تقویت کرد و برای نابودی افکار ناسیونالیستی و نژادپرستانه، هیتلر را علم نمود،

برای به لجن کشیدن اسلام، خمینی را تا ماه بالا بردند و بر ایران مسلط کردند، اما چون نه دیروز نه امروز نه فرد ظلم وستم دیده،

پایدار نخواهد بود و رژیم های خودکامه از هر نوعش، یکی پس از دیگری ورپریده و در آینده هم چنین خواهد شد و ور می پرند، لذا

این بار پس از براندازی رژیم مذهبی باید بدانیم چه می خواهیم و تنها سلاحی که در اختیار مخالفین این رژیم می باشد سلاح

دمکراسی و آزادی است که با برقراری رژیم مردم سالاری باید به دست آورد.

21 سال قبل در روز 16 اوت 1987 مصاحبه ای که من با صدای آمریکا به عمل آوردم در برابر پرسش شادروان پرویز

نقیبی که رژیم آینده را سئوال کرد پاسخ من این بود که باید مردم ایران سرنوشت خود را در آینده تعیین نمایند. البته در آن

روزها هر گروهی از اپوزیسیون نوع رژیمی را برای خود تجسم کرده بود ولی امروز می بینیم که همه می گویند مردم باید

تعیین کنندۀ رژیم آینده باشند. در یک همه پرسی دو انتخاب بیشتر نیست : جمهوری مشروطه یا پادشاهی مشروطه.

اگر جمهوری باشد، باید جمهوری پارلمانی را انتخاب کرد یعنی با انتخاب رئیس جمهور حزب اکثریت با استفاده از

همه پتانسیل اجتماع و متخصصین کشور دولت را در دست بگیرند که نخست وزیر و وزرا در برابر مجلس مسئولیت داشته

باشند (تا حدودی شبیه سیستم فرانسه) نه اینکه دولتی جدا از ریاست جمهور وجود نداشته باشد و رئیس جمهور مسئول کلیه

امور بوده وزراء را انتخاب کند و در برابر هر مورد تصمیم بگیرد و نمایندگان ملت هیچ قدرتی در کنترل اعمال او نداشته باشند

و اگر هم مجلس نظراتی بدهد رئیس جمهور مجبور به اجرای آن نباشد و حتی در جنگهای مرزی و برون مرزی بدون اجازۀ

مجلس تصمیم بگیرد و من نمی دانم این چه نوع دمکراسی و حکومت مردم سالاری است؟

کشور نباید روی یک فرد تکیه داشته باشد زیرا به هنگامی که ندای مظلومان ستمدیده از حکومت مطلقه به فریاد

تبدیل شد، طوفانی برپا می گردد که متأسفانه بی گناهان هم فدا می شوند. در همه جوامع آنها که بت می سازند قهرمان و

مقدس دروغین برپا می کنند استبداد آفرین هایی هستند که ملت ها را به زنجیر اسارت می کشند. در رژیم جمهوری مطلقاً

هیچ رئیس جمهوری حق نخواهد داشت که حداکثر بیش از دو مرتبه خود را کاندید کند در غیر این صورت امپریالیست های

جهانی دست به کار شده و رئیس جمهورها و شیخک های مادام العمر را به ملت تحمیل کرده و استبداد و حکومت خودکامه

دمار از روزگار مردم در می آورد و همان مثال هایی که امروز شاهد آن هستیم در مجاور کشورمان به ما باز تحمیل می شود.

پادشاهی انتخابی یا پادشاهی موروثی

اما اگر در همه پرسی، به فرض مردم به رژیم پادشاهی مشروطه رأی دادند در آن صورت باید همانند زمان اشکانیان و

حتی نمونه های زیادی که در تاریخ داریم پادشاه انتخابی باشد نه موروثی یعنی فردی که سلامت جسمی روحی روانی داشته و

از آلوده صفتان نبوده و قدرت تصمیم گیری داشته باشد انتخاب گردد و اعمال و کردار او تحت کنترل پارلمان بوده و بستگان و

اطرافیان او امتیازی بیش از سایرین نداشته باشند و دولت بودجه ای برای امور تشریفاتی او تعیین نماید و هرگاه یکی از صفات

مورد نظر را از دست داد محترمانه او را با فرد شایسته ای تعویض نمایند. بطور نمونه در بهار سال 520 قبل از میلاد،

نمایندگان و بزرگان کشور در پاسارگاد جمع شدند و داریوش بزرگ را به پادشاهی انتخاب کرده و سکه طلا و نقره را به نام او

منتشر کردند. یا در 21 مارس 1736 در دشت مغان مردم بودند که نادر را به پادشاهی انتخاب کردند و او در صورتی حاضر به

قبول پادشاهی شد که دین به هیچ وجه حق نداشته باشد در امور کشور دخالت کند. این برگزیدگان بودند که برای ما

افتخارآفرین شدند. در سلطنت های موروثی دربار و درباریان از مزایایی برخوردارند که به هیچ وجه شایستگی آن را ندارند و

فساد اخلاقی و مالی پیوسته در چنین دربارهایی بوده و خواهد بود. امروز قدیمی ترین دربار اروپایی با زندگی ولیعهد موروثی و

سایر درباریان، نمونۀ بارزی از بقیه دربارهای موروثی است.

اگر سلطنت انتخابی باشد، پادشاه سمبلی است همانند رئیس جمهوری های تشریفاتی موجود در جهان امروز و جرأت

خطاکاری نخواهد داشت و رفتار و کردارش زیر ذره بین نمایندگان ملت خواهد بود و این است حکومت مردم سالاری. وقتی پادشاه

واجد شرایطی انتخاب شد و رفتار و کردار او تحت کنترل دقیق نمایندگان واقعی ملت باشد درباری صاحب اختیار وجود نخواهد

داشت که وزیر دربارش که نه در قانون اساسی به آن صورت بوده و نه جوابگوی نمایندگان مجلس باشد گردانندگان کامل امور داخلی

و خارجی کشور بوده و امامزاده ای بشود که هرکس برای خواسته های حق یا ناحق خود مجبور باشد به ضریح او دخیل ببندد. آنانی

که مثالهای موروثی کشورهای اروپایی را مد نظر دارند باید مردم ایران را با مردم آن کشورها عوض کنن . د

سرهنگ عقیلی پور

ژانویه 2008

Mellat Azadeh

ملت آزاده

رعیت امت ملت

به آن هنگام که قشریون واپسگرا، مردم ستمدیده را به زنجیر کشیده و بر جان و مال و

ناموس آنان به هر نحو ممکن تجاوز می کردند و برای مشروعیت جنایاتی که انجام می دادند نام خدا را

سرلوحه زشتکاری های خود می گذاشتند.

آنان مجاز بودند که ندای مستضعفان را به عرش اعلا رسانیده و برای ناامیدن و درماندگان

تقاضای بخشش کنند. این فرومایگان تاریک اندیش خود را از اجتماع جدا دانسته و لایه ای جدا بالای سر

یعنی که بقیه مردم جسمانی « روحانی » اجتماع قرار می دادند و نامی برای خود انتخاب کردند به نام

Inquisition بودند و روحانیون با متافیزیک رابطه داشتند و با حکومت جبار و خونخوار مذهبی انکیزیسیون

(تفتیش عقاید) کلیسای کاتولیک دمار از روزگار مردم درمی آوردند، زنده می سوزاندند به نام خدا، در

سیاهچال ها مردم را می پوساندند به نام خدا و زالو وار هستی مردم را می چاپیدند به نام خدا.

(این کلمه روحانی را بعدها آخوندهای شیعه ایرانی از کلیسا دزدیدند و قشری روحانی درست کردند و راه آنان را پیمودند)

آلمان، کاوه Eisleben روستازاده ای از تبار ژرمن، زادۀ دهکده آیس لبن « ظلم که از حد بگذرد نابود می گردد » به مصداق اینکه

وار سر بلند کرد و فریاد زد :

مردم این تاریک فکران، اعتبارباختگان فرومایه ای هستند جنایتکار و خونخوار، دست اینان را از سرتان باید کوتاه کرد و خدا

احتیاجی ندارد که برای توسل به او رابطه ای وجود داشته باشد و این دین فروشان با درگاه بی نیاز خدا هیچ رابطه ای نداشته و خود

گناهکارانی هستند که هیچگاه بخشوده نخواهند شد.

را پایه Ecole Protestantes مکتب پروتستانتیسم ،(Martin Luther 1483- لوتر با این افکار بلند و انسانی و والای خود ( 1546

گذاری کرد (افسوس که بعدها به همان شکل افکارش را ادامه ندادند).

او با این دور اندیشی و آزادمنشی، مردم را از قید بندگی، اسارت و رعیت بودن نجات داد.

زن که در کلیسای کاتولیک، حق حیات نداشت و مجاز نبود تا از لذایذ طبیعی چه جسمی و چه معنوی و برابری بهره یکسان

ببرد، لوتر راه فرار از سیاهچال کلیسای کاتولیک را به او نشان داد، از اینجاست که امروز می بینیم در همان سرزمین خانمی بنام آنجلا مارکل

در بزرگترین قدرت صنعتی و اقتصادی اروپا کشور آلمان حکومت می کند و در جهان امروز برابری زن و مرد را به ثبوت می رساند.

Comte A

گفتگوی خبرنگار نشریه پارس چاپ پاریس با ژنرال دکتر عقیلی پور مسئول کابینۀ بحران ایران در خارج از کشور

« گوشه ای پنهان از تاریخ ما »

سئوال : درود بر شما ژنرال عقیلی پور، شما در حساس ترین زمان از تاریخ اخیر ایران، موقعی که خمینی در نوفل

لوشاتو بود، وابسته نظامی دولت شاهنشاهی ایران در پاریس بودید و حتماً ناگفته های زیادی برای گفتن دارید. به طوری که در

بعضی کتاب های منتشره منعکس گردیده، در آن زمان شما چند روز هم به تهران رفته و در ملاقات با شاه پیشنهاداتی نمودید

و شاه به شما دستور داد که باید حفاظت کامل از خمینی با همکاری سرویس های امنیتی فرانسه به عمل آید که آسیبی به او

نرسد. از طرفی گویا فرانسه تصمیم به اخراج خمینی می گیرد که عملی نمی شود. از شما تقاضا داریم که در مورد این وقایع

توضیحات بیشتری برای روشن شدن اذهان عمومی بفرمایید.

جواب : برای توضیحات در این زمینه، زمان طولانی لازم است که متأسفانه در وقت ما نمی گنجد، ولی من موارد مهم

و چند نمونه از آن را برای شما بیان می کنم. آری من با اجازه به تهران رفتم و در 5 آذرماه 57 به حضور پادشاه بار یافتم،

مطالبی را گزارش و پیشنهاداتی عرض کردم که مورد تأیید قرار نگرفت. البته آن قسمت که امر به حفاظت از جان خمینی بود

که در کتاب ها نیز منعکس شده، صحیح است، اما شگفت انگیز آن است که در آن ملاقات 64 دقیقه ای هیچکس حضور

نداشت. حالا چرا بعضی از مذاکرات فاش شده برای من معمایی است. در این فرصت کم پاسخ سئوال آخر شما را در مورد

اخراج خمینی از پاریس بازگو می کنم.

یکی از اشرافزادگان و شخصیت های برجسته و Comte Alexandre de Marenches کنت الکساندر دومارانش

فوق العاده فرانسه بود که فامیل هزار سالۀ آن پیوسته در خدمت پادشاهان و دربار سلطنتی فرانسه بوده اند و خود او نیز

طرفدار رژیم های سلطنتی بوده و با اکثر خانواده های سلطنتی در تماس بود. او نسبت به پادشاه ایران علاقه و احترام

مخصوص داشت و پادشاه نیز به او محبت مخصوص داشته و همانند خیلی از سران کشورهای جهان با او در زمینه های سیاسی

– امنیتی و استراتژی آیندۀ جهان مشورت می نمود. یکی از یادگارهای شکوهمند زندگی سربازی ام که فراموش نخواهد شد

آشنایی و دوستی با این شخصیت فوق العاده بود که با بزرگواری به من محبت خاصی مبذول می داشت و از راهنمایی ها و

آگاهی هایی مرا باخبر می ساخت. او به مدت 11 سال سرویس های امنیتی فرانسه را اداره می کرد و شاهکارهایی در زمان او

انجام گرفت و حتی موقعی که اعضای سفارت آمریکادر تهران به گروگان گرفته شدند، سرویس های امنیتی آمریکا برای چاره

اندیشی به او مراجعه کردند که خود داستانی حساس و بسیار مهم است و پیشنهاد وی کاملاً عملی بوده است ولی آمریکا قبول

نکرد که در این مورد در زمان دیگری صحبت خواهم کرد.

در ملاقاتی که در حضورش بودم برایم بازگو کرد که به کل با پذیرش خمینی در فرانسه مخالف بود ولی دیپلماسی

فرانسه تصمیم خود را قبلاً گرفته بود، لذا با شدت اقدام کرد که او را اخراج کنند و با پافشاری زیاد، این نظر را به کاخ الیزه و

وزارت خارجه قبولاند و قرار شد که مراتب را به او ابلاغ کنند که باید فرانسه را ترک نماید. صبح روزی که قرار بود ابلاغ اخراج

از فرانسه منتفی شده که او سخت ناراحت شده و برای صحت امر با « آیت الله » انجام شود به او اطلاع می دهند که اخراج

از فرانسه است « آیت الله » کاخ الیزه تماس می گیرد که دلیل انصراف را بپرسد. پاسخ می دهند که سفیر ایران مخالف خروج

و اصرار دارد که باید در فرانسه بماند. از شنیدن این خبر متحیر شده و مشکوک می شود که امکان توطئه ای در کار باشد،

بلافاصله همان روز به طرف تهران پرواز می نماید، او دو نفر از افسران دفتر مخصوص را همراه خود می برد (یکی از این افسران

همدورۀ من در دانشگاه عالی جنگ فرانسه بود). پس از ورود به حضور پادشاه می رود و وقتی پادشاه از علت ملاقات فوری

اعلیحضرت آمدم عرض کنم کسانی به شما خیانت می کنند یا در دربار و اطراف شما » سئوال می نماید، پاسخ می دهد

هستند یا اینکه در سفارت در پاریس کارشکنی می نمایند. ما تصمیم گرفتیم آیت الله را اخراج کنیم ولی سفیر شما در پاریس

مخالفت کرده اصرار دارد که او باید در فرانسه بماند و من حدس زدم در این جریان خیانتی در کار است، آمدم که عرض کنم

نه آقای کنت، دستور خود من است که در فرانسه باشد و کشور » : پادشاه به او می گوید « . ما باید او را از فرانسه اخراج کنیم

« . شما با ما دوست است می توانید او را کنترل کنید، اگر به کشور دیگری برود اطمینان ندارم که او را کنترل کنند

اعلیحضرت، فرانسه کشوری است آزاد و صدها روزنامه نگار خارجی در فرانسه است که آزادی » : کنت می گوید

کامل دارند، دولت نمی تواند فعالیت آنان را محدود کند و به هیچ وجه صلاح اعلیحضرت و ایران نیست که خمینی در پاریس

« . بماند و از امکانات و آزادی هایی که هست بهره مند شود

« . نه، تصمیم من است و باید حتماً در فرانسه بماند » : پادشاه به او می گوید

آقای کنت به من گفت : وقتی دیدم شاه اصرار مرا نمی پذیرد، دیدم آن پادشاهی که من می شناختم این آن نیست

پادشاهی که فوق العاده با قدرت و باهوش بود و در دیداربا او در همه مذاکرات و مسائل جهانی تسلط فوق العاده داشت، تبدیل

به یک آدم بی اراده شده که همه چیز را رها کرده و می خواهد کشورش را هم رها کند و خارج شود فهمیدم که ناقوس وداع

به صدا در آمده. به او گفتم اعلیحضرت در راه که می آمدم در خیابان ها تظاهرات و فریادهای ضد شاه همه جا بود، سربازان

کنار ایستاده و ارتش هیچ اقدامی نمی کند، در حالی که با تیراندازی و مانور به سادگی می شود آنها را پراکنده کرد.

« . نه، من خودم دستور داده ام که تیراندازی نکنند » : پادشاه به او می گوید

کنت دومارانش شوکه شده، اجازۀ مرخصی می گیرد وقتی دست او را می فشارد به شاه می گوید :

« Si c’est comme cela vous êtes foutu Majesté »

« . با این حال کار شما اعلیحضرت تمام است »

کنت گفت : رفتم به تهران که شاه شاهان محمد رضا شاه پهلوی را مثل همیشه با قدرت در قصر سلطنتی ببینم،

.« لوئی شانزدهم را دیدم که آمادۀ فرار است » برخلاف تصورم

وی با اندوه فراوان خاطرۀ خود را برایم تعریف می کرد. برای من هم لحظات دردناکی بود و حرف هایش دلم را به

درد می آورد و غم عمیقی در کنج چشمانم لانه کرده بود که چه بر سرمان آمده ...

Kourosh

خیانت و جنایتی تاریخی، فرهنگی و ملی دردناک و جبران ناپذیر هفته

گذشته از کابوسی آگاه شدم که هیچ نمی دانستم. به خود لرزیده و ف   .

« خندند بر آن دیده کزین خبر دردناک نشود گریان »

آقای مهندس هوشنگ سیحون که از افتخارات علمی و هنری ماست و در

تمام دانشکده های آرشیتکت گیتی با احترام از او یاد می شود و این استاد بزرگوار

بالاترین نشانهای آرشیتکت را در جهان از آن خود کرده و در بازسازی آثار کهن

تاریخی با خدمات فراموش نشدنی به یادگار گذاشته، ضمن مصاحبۀ رادیوئی موضوع

دردناکی را افشاء کردند ...

برابر کاوش های تاریخی، آرامگاه کورش بزرگ در محوطۀ محصوری بوده که

اطراف آن ایوانهای متعددی با ستون های سنگی قرار داشته که در طول زمان ایوان

ها از بین رفته ولی تعدادی از ستون های سنگی آن برپا به یادگار باقی مانده بود.

در جشن های شاهنشاهی بولدوزر این ستون های دو هزار و پانصد ساله را کنده و به جای نامعلومی برده اند ...

یقین دارم هر ایرانی در هر کجا باشد با شنیدن این خبر دردناک و این خیانت فراموش نشدنی به خود می لزرد ...

آن روز که دستار به سر دیوانه و خونخواری چون خلخالی می خواست با بولدوزر آثار تاریخی ایرانزمین را خراب کند

فریاد همه بلند شد و روستاییان هم با بیل و کلنگ جلوی آن جنایتکار را سد کردند. زیرا اگر کورش بزرگ آرام آرمیده بود

ملت بیدار بود اما در ایام جشن های شاهنشاهی خفقان سیاسی و اجتماعی که حاکم جامعه ما بود ملت را به خواب فرو برده

بود و کورش نامدار و بیدار ما آسوده نخوابیده بود .

زهی شرمساری در برابر تاریخ و نسل های آینده ایرانزمین

14 نوامبر 2007

سرهنگ عقیلی پور، مسئول کابینه بحران ایران در خارج از کشور

1- Dr Mossadegh